Anneler Günüüüü!!!

Annecim, tamam ben de seni seviyorum... Ama bu kadar sıkmana gerek var mı?


Resim çekilmek istemiyoruuummmmm!!!!!!!!!!


Geçtiğimiz pazar anneler günüydü. Geçen seneyi pek saymak istemiyorum ilk anneler günüm olarak; hani kolay değil başlarda bulanan mideye dayanmak, uykuya yenik düşmemeye çalışmak (ama ne güzelmiş haftasonları tv karşısında uyuyakalmak), o sıcaklarda 2-2.5 kiloluk (geçtiğimiz Mayıs ayını baz alıyorum) bir bebişi göbişte taşımak, ayakkabıları bağlamaya çalışmak (çok da zorlanmamıştım kendimden büyük göbişime rağmen), pek karındaki bebişin suçu olmasa da sınırları aşacak kadar irileşmek (!), bu yüzden depresyona girmek (itiraf ediyorum pek de sallamadım), vs, vs.... Liste uzar gider.. Hamilelik de zor zanaat.. Ama işin özü bu sene kızımcımla geçirdiğim ilk anneler günümdü.. Allah nicelerini göstersin...
Kızımcım... İyi ki varsın bebişim, iyi ki bana bu inanılmaz duyguyu yaşattın. Nasıl güzel bir 10 ay geçirdik seninle... Ve her geçen günümüz bir öncekinden de güzel oluyor.. Şükürler olsun varlığına, sana meleğim!
Allah her isteyene ve istediği zamanda hamileliği, karındaki o minik kıpırtıları ve elbette ki anneliğin tarif edilemez mutluluğunu tattırsın...
Annelerimizin, anne olarak saydığımız sevdiklerimizin ve yakında anne olacak herkesin anneler gününü kutluyorum:)
(Benden beklenmeyecek kadar kısa yazdım, okuyorum okuyorum eksik var mı diye, herşeyi yazmışım sanki... Annelikle olgunlaşıp kendimi kısa cümlelerle mi anlatmaya başladım acaba? Yoksa parantez içleriyle uzatmaya mu çalışıyorum kendimi eksik hissedip? Bilemedim...)

İyi ki varsın meleğim!