YOLCULUK BAŞLIYOOORRR!!!: Ekim 2011

Iki hafta olacak Emir hayatimiza katilali.. Yarin sabah saat 9'u 3 gece... Melekle ayni evde yasamaya baslamasinin uzerinden de 8 gun gecti... Hayat tahminimden biraz daha rahat geciyor Melek sayesinde. Kiskanclik yok gibi sanki, bibi diye gelip sikistirip opmeler var onun yerine. Krizlerimiz bundan ibaretti...
Bu aksam haric...
Bu aksam benim yere, halinin uzerine yatmami istedi Melek, ben de yatamadim dikislerimden. O israr etti, ben unutturamadim ne yaptiysam... Ve siddetli bir aglama krizi... Benim de sinirlerim bozuldu en sonunda, araya babaannemiz girdi de rahatladik.. Ufak bir kusma bile yasadik bu sefer aglamaktan. Pek yasamadigimiz bir durumdu Melekle...
Bu ogleden sonra Emir bey uyumayinca 2 saatin sonunda, gogsume yatirip uyutmustum.. Melek ogle uykusundan uyaninca her zamanki gibi once benim odama geldi ve ilk defa Emir'i o sekilde uyurken gordu. Ondan midir bilmiyorum bu aksamki hircinligi... Ama kotuydu.. Korkuttu beni...

Emir'le hayat meme emmek, uyumak, alt degistirmek ve her alt degistiriste bu sefer cisi etrafa sicratmadan beze tutturabilecek miyiz bahisleriyle geciyor.. Melek gibi uykusu hafif, Melek'ten farkli olarak yaygaraci (ozellikle altini degistirirken), emmeye doymayan kucuk bir findik.. Ikinci bebege bakmak kolay derlerdi, oyleymis... Gece uyanip alt degistirmek disinda...
Melek su meshur 2 yas sendromuyla bizi canimizdan bezdirirken, dogumdan sonra eve gelisimizle (giyinme-soyunma ve gece yataga gitme meselelerini konu disinda birakiyorum) bir yumusamisti sanki.. Kendi kendine oyun oynayan, inanilmaz guzel figurlerle dans eden, sarkilar soyleyen tatli bir kiz... Umarim bu gece yasadigimiz olayi tekrar yasamayiz da o munis zamanlarina geri doneriz minik kizimin...

Melek'e ve Emir'e bakiyorum arada, farkli zamanlarda, ayri ayri... Benden cikan iki farkli varlik... Su anda hayatimin tamamini kaplayan bu iki insan yavrusunun, hem fiziksel hem de duygusal olarak bana yapismis olan bu iki minik kuzunun hayatima girmesiyle ben de degisiyorum... Hala ruyalarimda oss-oys sinavina girecek kadar kendimi lise zamanlarina atfetiyor olsam da, takip eden ruyamda bebeklerim icin alisveris yapiyorum. Arada mi sikistim, su anki yasadigim donemi mi hazmedemedim bilmiyorum ama, yatak odasindaki dolabin aynasindan Emir'i emzirirken ozellikle kendime bakip iki cocuklu bir hayatin icerisinde oldugumu goruyorum. Daha 6 ay once emzirmeyi birakmisken, zamani bilinmez bir sure daha emzirecegimi; 3 aydir lazimlikla hasir nesir olmaya baslamisken bezlere geri donusu; geceleri zaten boluk porcuk uyurken bu sefer 3 saatte bir uyanip 1-2 saat uyumayacagimi farkediyorum...

Artik sureci biliyorum, Melek'teki saskinlik, ne olacagini bilmezlik yok... Simdi sadece duzene girmesini bekliyorum... Hem fiziksel olarak Emir bebegim, hem duygusal olarak Melek kizim, hem de zamani ve hayati su an icin ikiye; zamanla uce, dorde... bolmeyi ogrenmeye calisan, calisacak benim icin... Cok yeniyiz daha, alisacagiz zamanla birbirimize hepimiz...

Birdik.. Farkli iki hayati birlestirdik, iki kisi yine bir olduk.. Zaman ve hayat bize kucuk dunyamizin buyuk mucizesini sundu ve Melek bebegimizi hediye etti.. Melek oncesi ve Melek sonrasi oldu artik hayatimiz.. Melek oncesinin ne kadar da yavan oldugunu konusur olduk... O'nsuz oldugumuz nadir anlarda bile donup dolasip yine O'ndan konusur olduk..
Bugun bir milat daha gerceklesiyor hayatimizda.. Yeni bir mucizeyle bir kez daha odullendiriliyoruz.. Buyuk bekleyis sona eriyor.. Merak ettigimiz yeni hayatimiz basliyor... Ailemiz buyuyor... Biz buyuyoruz...

....

Dogumuna saatler kala, minik oglumun icimdeki kocaman hareketleriyle gecirecegim son gecemde penceredeki yagmurun sesiyle guzel bir gune uyanmak dilegiyle...